1936

ریا وقتی که جوان بود یعنی در سال 1936 برای گردش با دوستانش به یک شهر بازی رفت، دوستانش که از مهارت تیر اندازی او با خبر بودن از او خواستند با تفنگ بادی شلیکی کند تا هم عکسی گرفته و هم جایزه ای برده باشند. ریتا که از کودکی همراه برادرش در باغ کناری خانه، با تفنگ بادی شلیک می کرد؛ توانست در این مسابقه هم به هدف بزند، در آن زمان او فقط 16 سال داشت.

اما سال بعد اتفاق جالبی برای ریا افتاد، او باز در همان روز، در همان مکان، با همان تفنگ دوباره شلیک کرد و یک عکس یادگاری دیگر هم گرفت. این دو عکس شروعی برای ریا بود تا نزدیک یک قرن تغییر را به تصویر بکشد و یا سفری در زمان کند.

ریا تاکنون 72 عکس از 72 سال زندگی، 72 سال گذر عمر و خلاصه 72 سال تغییر گرفته است که اگر کمی ریز بین باشید در ورای این عکس ها می توانید بسیاری نکات از جمله مد ها، آرایش ها و … را ببنید. او که حالا فردی مشهور در هلند و جهان است عکس هایش را به صورت یک کتاب در آورده تا به قول خودش 72 سال تغییر را برای دنیا به تصویر بکشد.

اگر دوست دارید، با فول نت همراه شوید تا سفری 72 ساله را با هم تجربه کنیم.

1938

1949

1958

1969

1973

1990

1998

2006

2009

اما فضا نورد شدن و زندگی در کپسول های حیاتی فضایی به این آسانی ها هم نیست، در واقع دشوار ترین نوع زندگی برای بشر است، اما شاید بتوان گفت شیرین ترین دشواری برای نوع بشر.

- افتادن ناخنهای دست

تجربه نشان داده دستکش های لباس های فضایی که فضانوردان در هنگام کار کردن یا راهپیمایی فضایی در خارج از ایستگاه فضایی به دست می کنند برای سلامت آنها بسیار مضر است. بررسی هایی که به تازگی انجام گرفته نشان می دهند در حدود 10 درصد از فضانوردان در اثر پوشیدن این دستکشها به “آسیب ناخن انگشت” دچار می شوند و تعدادی از آنها یکی از ناخنهای خود را به کلی از دست می دهند زیرا دستکش با محدود کردن مسیر حرکت انگشتان دست می تواند به ناخنها آسیب رسانده و آنها را بکند هر چه دست فضانورد بزرگتر باشد، این آسیب دیدگی جدی تر می شود و شاید ناسا باید برای کاهش دادن ابتلا به آن در جستجوی فضانوردانی با جثه کوچکتر باشد.

-خطرهای بی وزنی

زندگی در خلاء می تواند نتایج کاملا عجیبی بر زندگی داشته باشد. در ماه مارچ سال 2007 فضانورد “سونیتا ویلیامز” در تلاش بود تا مقداری سبزیجات و چاشنی معطر را درون سوشی فضایی خود بگنجاند که ناگهان این مواد در خلاء متلاشی شده و همه جا را در بر گرفتند و بلافاصله دیوارها و فضای اطراف مملو از قطرات و ذرات گیاهی شد. از بین رفتن بوی این ماده در فضای ایستگاه مدت زمان زیادی را صرف کرد و ویلیامز نیز ناچار شد دیگر از این گیاه سنتی ویژه سوشی استفاده نکند زیرا آنها برای دستگاه هایی که درون ایستگاه قرار داشتند بسیار خطرناک به شمار می رفتند.

- سواری خطرناک

در حالیکه معلق ماندن در ایستگاه فضایی می تواند بسیار هیجان انگیز باشد، ورود یا خروج از آن می تواند سواری بسیار خطرناکی به شمار برود. به ویژه گفته می شود سفرهایی که توسط کپسول فضایی سایوز صورت می گیرند فشار شدیدی را به فضانوردان وارد می آورند. “تریسی کدوول دایسون” به تازگی و پیش از اینکه از ایستگاه به زمین بازگردد گفت: “می گویند سفر با سایوز تجربه ای مانند یک تصادف قطار، در پی آن تصادف خودرو و در نهایت افتادن از روی دوچرخه را برای انسان خلق می کند”. اما پس از اینکه وی این سفر را تجربه کرد تمامی این شایعات را رد کرد و اعلام کرد به هیچ وجه اذیت نشده و سفر بازگشت به خانه اش، سواری بسیار هیجان انگیزی بوده است.

- رژیم غذایی فضایی

غذاهای فضایی هنوز با غذاهای دلنشین و گوارا فاصله فراوانی دارند. میوه های تازه و سبزیجات در ایستگاه نایابند و استفاده از غذاهایی مانند نان در خلاء غیر ممکن است زیرا ذرات آن در شرایط خلاء در همه جا شناور خواهند شد و تمیز کردن آنها برای ساکنان ایستگاه به یک فاجعه تبدیل می شود و فضانوردان از صرف غذاهای تکراری با قابلیت گرم کردن مجدد که در برنامه ای هشت روزه تکرار می شوند، عاصی می شوند در زمستان سال 2004 ماموریت ارسال مخزن مواد غذایی تازه به ایستگاه به تاخیر افتاد و از این رو ساکنان ایستگاه مجبور شدند غذای خود را جیره بندی کنند. در آن زمان دو ساکن ایستگاه حجم غذای روزانه خود را به نیم کاهش دادند و برای جبران کالری های جذب نشده از انواع شکلات و دسرها استفاده کردند.

- فضای دلگیر

علی رغم اینکه ایستگاه طی 10 سال گذشته گسترش یافته و امکان سکونت دائم در آن به وجود آمده است، بسیاری از فضاهای داخلی آن بسیار تنگ و کوچک هستند. و تا یک و نیم سال پیش تعداد ساکنان ثابت ایستگاه 6 نفر بود، این یعنی میزان تقسیم فضا میان افراد بیشتر می شد و به هر یک از این افراد فضاهای کمتری تعلق می گرفت. خوابیدن در ایستگاه می تواند بسیار دشوار باشد، به ویژه اگر ناچار باشید در تورفتگی به اندازه یک کابین تلفن بخوابید و اگر خوابیدن امکان پذیر شد، خطر دیگری در کمین فضانوردان است. به گفته “ژولی پایت” فضانورد کانادایی ممکن است زمانی که از خواب بیدار می شوید خود را در جایی نبینید که در آن به خواب رفته اید.

- مشکلات بهداشتی

عدم وجود حمام در ایستگاه معمولا تجربه های دردناکی را برای فضانوردان به وجود می آورد. خلاء استفاده از حمام و دوشهای آب معمولی را در ایستگاه غیر ممکن می کند، و فرایند خشک شدن رطوبت نیز خود داستانی دیگر است. از این رو فضانوردان برای شستن لباسهای خود از تفنگ آبی ویژه ای استفاده می کنند آب را به سمت لباسها شلیک می کند. همچنین برای شستشوی موهای سر، فضانوردان از شامپوهای خشک استفاده می کنند. حال برای درک عمق فاجعه می توانید کوچک بودن فضای ایستگاه را تصور کنید در حالی که باید 6 ماه در کنار چند نفر دیگر در چنین حفره کوچکی زندگی کنید و به حمام نیز نروید.

- مشکلات دستشویی

یکی از آزار دهنده ترین و مداوم ترین مشکلات ایستگاه وضعیت دستشویی آن است. در ایستگاه فضایی دو دستشویی وجود دارد که یکی از آنها در بخش روسی ایستگاه و دیگری در بخش آمریکایی آن قرار گرفته است که هر دوی آنها برای قابل استفاده بودن عملیات لوله کشی طاقت فرسایی را طلب می کنند. سپس مشکل بعدی فاضلاب است، که در سال 2009 با استفاده از سیستم بازیافت و تصفیه از فاضلاب ایستگاه آب آشامیدنی، آب برای شستشو و آشپزی به دست آمد. ساندار موگین یکی از فضانوردانی که در آن دوره در ایستگاه به سر می برد از این عملیات به عنوان یکی از وحشتناک ترین و شگفت انگیز ترین فعالیتهایی یاد کرده که در ایستگاه انجام گرفته است.

- استخوانهای فرسوده

جدا از حالت تهوع روزانه، فضانوردان باید به قیمت ماندن و زندگی کردن در مدار زمین، عواقب سلامتی سنگینی را تحمل کنند. یکی از مهمترین این موارد تاثیرات کیهانی بر روی تراکم استخوان فضانوردان است. مطالعات نشان می دهند قدرت استخوانهای اخترشناسان با نیم سال اقامت در فضا در حدود 14 درصد کاهش پیدا می کند. دیگر تحقیقات نشان می دهند که تراکم مواد معدنی استخوانها با هر ماه اقامت در فضا 0.4 تا 1.8 درصد کاهش پیدا می کند و فضانوردان را با خطر بیشتر شکستگی و پوکی استخوان مواجه می شوند.

- تهوع

خو گرفتن به زندگی در خلاء به ویژه به خاطر نبودن شبیه ساز شرایط خلاء بر روی زمین، زمان زیادی از فضانوردان می گیرد و از این رو به هم خوردن وضعیت طبیعی بدن فضانوردان و احساس حالت تهوع شدید پس از پرتاب و حتی قبل از اینکه فضاپیما به ایستگاه فضایی برسد، امری رایج است.

- تنهایی

شاید سخت ترین بخش از زندگی در فضا احساس انزوا و احساس دلتنگی شدیدی است که پس از نیم سال اقامت در ایستگاه به فضانوردان دست می دهد. با وجود اینکه فضانوردان می توانند با مراوده با همکاران خود در ایستگاه و یا برقراری چند تماس تلفنی با منزل بر این احساس غلبه کنند، واقعیت این است که گاه بخشی مهمی از زندگی آنها در حالی سپری می شود که فضانوردان بر روی زمین نیستند. برای مثال در سال 2007 مادر فضانورد دانیل تانی در اثر تصادف رانندگی کشته شد اما وی در ایستگاه به سر می برد و از این رو در فاصله 320 کیلومتری از زمین برای مادر خود عزاداری کرد تا دو ماه پس از مرگش دوباره به زمین بازگردد. همچنین در سال 2004 فضانورد مایکل فینک به دلیل حضور در ماموریت ناسا در ایستگاه نتوانست در هنگام تولد فرزند دومش در زمین حضور داشته باشد و چهار ماه پس از تولد فرزندش به زمین بازگشت.

اما خیلی ها هستند که حاظرند تمام این سختی ها را به جان بخرند تا فقط چند روزی خارج از این کره خاکی باشند.

منبع: mehr

از زیر تخت، قلک کوچکش را درآورد. قلک را شکست، سکه ها را روی تخت ریخت و آنها را شمرد، فقط 5 دلار. بعد آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چند کوچه بالاتر به داروخانه رفت. جلوی پیشخوان انتظار کشید تا داروساز به او توجه کند ولی داروساز سرش شلوغ تر از آن بود که متوجه بچه ای هشت ساله شود. دخترک پاهایش را به هم می زد و سرفه می کرد، ولی داروساز توجهی نمی کرد، بالاخره حوصله سارا سر رفت و سکه ها را محکم روی شیشه پیشخوان ریخت.

داروساز جا خورد، رو به دخترک کرد و گفت:” چه می خواهی؟”

دخترک جواب داد: “برادرم خیلی مریض است، می خواهم معجزه بخرم”.

داروساز با تعجب پرسید: “ببخشید؟!!”

دختـرک توضیح داد: “برادر کوچک من، داخل سـرش چیزی رفته و بابایم می گویـد که فقط معجـزه می تواند او را نجات دهد، من هم می خواهم معجزه بخرم، قیمتش چقدر است؟”

داروساز گفت: “متاسفم دخترجان، ولی ما اینجا معجزه نمی فروشیم”.

چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت: “شما را به خدا، او خیلی مریض است، بابایم پول ندارد تا معجزه بخرد این هم تمام پول من است، من کجا می توانم معجزه بخرم؟”

مردی که گوشه ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت، از دخترک پرسید: “چقدر پول داری؟”

دخترک پول ها را کف دستش ریخت و به مرد نشان داد، مرد لبخنـدی زد و گفت: “آه چه جالب، فکـر می کنم این پول برای خرید معجزه برادرت کافی باشد!” بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت: “من می خواهم برادر و والدینت را ببینم، فکر می کنم معجزه برادرت پیش من باشد”.

آن مرد ، دکتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شیکاگو بود.

فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت. پس از جراحی، پدر نزد دکتـر رفت و گفت: “از شما متشکـرم، نجات پسرم یک معجـزه واقعـی بود، می خواهم بدانم بابت هزینه عمل جراحی چقدر باید پرداخت کنم؟”

دکتر لبخندی زد و گفت: “فقط 5 دلار!”

اول از همه می خواهم سایت هایی که برنامه های پولی را رایگان به شما هدیه می دهند معرفی کنم، چیزی که در ios زیاد و در آندروید فقط 2 تاست (البته تا جایی که من می دانم!).

1- Getjar: این سایت هر روز یک اپلیکیشن پولی را رایگان در اختیار شما قرار می دهد. برای آن دسته ای که حال و حوصله جستجو در میان آپ های این سایت را ندارند من لیست Top app هایم را قرار می دهم.

 Asphalt 6: Adrenaline

  Solo

Beautiful Widgets

Paper Camera

Tapatalk

Convertor Pro

Splashtop Remote Desktop

2- آمازون: به جرات می توانم بگویم 90 درصد آپ های پولی من به لطف سایت زیبای آمازون است. آمازون هر روز یک آپ را به رایگان در اختیار بازدید کنندگانش قرار می دهد. برنامه هایی گران که حتی گاهی 20 دلار هم قیمت دارند.

راستی شما با خرید اکانت آمازون می توانید حتی از ایران هم خرید کنید.

اما برخی برنامه ها که حتما ارزش خرید را دارند:

Shift (چند روزی شما رو از کار و زندگی خواهد گذاشت).

Where’s My Water (که اگر پر کار باشید راحت یک ماه به بازی دیگری فکر هم نخواهید کرد).

X Construction

SketchBook Mobile (بهترین برنامه طراحی و نقاشی در آندروید)

Frame design 2D (احتمالا اگر زمان ما آندروید بود هیچ کس تو استاتیک نمی افتاد).

اما سایر برنامه های من به طور خلاصه:

براوزر Dolphin

یاد آوری قرار ملاقات ها، خرید ها و کلا یاد آوری هر چیزی Any.do

 دیکشنری فارسی به انگلیسی و بلعکس FastDic

ماشین حساب HandyCalc

خوشحال خواهم شد اگر شما هم آپلیکیشن های محبوب خود را در قالب یک پست برای ما ارسال کنید تا با نام خودتان منتشر کنم.

با سلام به دوستان خوب فول نت ، امروز تصمیم داریم چند نمونه از اختراعات و ابتکارات ساده و در عین حال جالب و کاربردی و ارزان برای شما معرفی کنیم. بیشتر این اختراعات در زندگی روزمره ما مورد استفاده قرار می گیرند و بودنشان در هر خانه ای لازم است. وقتی متوجه میشویم با کمی نکته سنجی و دقت میشود از یک طرح و ایده شخصی به یک مدل جهانی رسید بیشتر حسرت میخوریم که چرا ما خودمان نتوانستیم یکی از این اختراعات را به نام خودمان ثبت کنیم، برای دیدن این نوآوری ها در ادامه مطلب با ما باشید.

1-قوطی نوشابه جدید

همانطور که میدانید محتوای قوطی های نوشایه بعد از اینکه درب قوطی باز شد باید طی یک مرحله استفاده شود چون دیگر درپوشی برای نگهداری از مایع درون قوطی در مقابل هوا وجود ندارد و محتوای قوطی به سرعت فاسد میشود اما با این ایده جدید دیگر لازم نیست نگران فاسد شدن نوشابه خود باشید. طراحی این قوطی نوشابه به نحوی است که پس از باز شدن درب قوطی، ضامن یک درب پیچی نیز آزاد میشود که به شما اجازه میدهد وقتی که نیاز به مصرف مابقی نوشابه نداشته باشید درب قوطی را پیچانده و یک لایه محافظ برای نوشابه ایجاد کنید.

2-کلاه پنکه دار

بیشتر ما در فصل تابستان برای دور ماندن از تابش مستقیم آفتاب به صورتمان از کلاه لبه دار استفاده می کنیم.حالا چه بهتر که در سایه لبه کلاه کمی هم خنک شویم. طراح این کلاه با استفاده از یک پنل خورشیدی در لبه کلاه انرژی لازم برای حرکت پنکه را تامین میکند.

3-خمیردندان 2 طرفه

حتما شما هم بارها وقتی مسواک میزدید متوجه این موضوع شده اید که همیشه بعد از تمام شدن خمیردندان مقداری از آن در انتهای تیوپ آن باقی می ماند. حالا یک طراح خوش ذوق راه حل مناسبی برای استقاده از تمام خمیر درون تیوپ ارائه داده که استفاده از 2 خروجی در دو سمت تیوپ خمیردندان است.

4-پورت یو اس بی +1

تمام موضوع از تصویر مشخص است این پورت یو اس بی علاوه بر اینکه میتواند دستگاه موردنظر را به کامپیوتر متصل کند به عنوان یک یو اس بی هاب هم مورد استفاده قرار می گیرد.

5-سوزن خیاطی

این سوزن خیاطی دارای یک سوراخ بزرگ برای رد کردن نخ از درون آن است که پس فشردن قسمت فوقانی سوزن سوراخ بوجود می آید و با رها کردن آن نخ  به راحتی درون سوزن گیر می کند.

6-میز پینگ پنگ

این درب منحصر به فرد این قابلیت را دارد که از طریق لولایی که در میان آن تعبیه شده به یک میز پینگ پنگ جمع و جور و زیبا تبدیل شود.

7-تقویم بادکنکی

من به شخصه شیفته این طرح شدم، فرض کنید که هر روز که از خانه بیرون می روید بادکنک مخصوص آن روز را بترکانید و استرس خود را تخلیه کنید!

8-محفظه آب مسواکی!

این هم یک اختراع ساده که باعث میشود موقع مسواک زدن از پر کردن لیوان آّب و گرفتن دهانتان زیر شیر آب راحت شوید!

9-گاو صندوق پریزی!

استفاده از فضای پشت یک پریز برای مخفی نگه داشتن وسایلی که باید از دید همه مخفی بماند ایده جالبی است مخصوصا وقتی که این پریز فقط یک کلید داشته باشد!

10-صندل چراغ دار!

این یکی دیگه بودنش خیلی لازمه بالاخره شما هم نیمه شب تشنه می شوید و برای نوشیدن آب به آشپزخانه می روید که ناگهان پای شما به گوشه میز یا تخت گیر می کند و کلا خواب از سرتان می رود. مخترع این صندل فکر این موضوع را کرده و یک جفت صندل طراحی کرده که به محض اینکه پای شما درون آنها قرار بگیرد چراغ جلوی آنها روشن میشود تا خدای ناکرده پای شما به جایی گیر نکند!

پی نوشت : کدام ایده را برای گسترش و سرمایه گذاری بهتر میدونید؟آیا شما هم ایده ای بکر دارید؟

       آرخان گِلسک شهری در شمال غربی روسیه است که از طرف مردمان محلی به شهر برجهای چوبی معروف است، بیشتر خانه های این شهر از جنس چوب و با ارتفاع حداقل دو طبقه ساخته شده اند . اما چیزی که باعث شهرت و خاص بودن این شهر کوچک شده بدون شک بلندترین برج چوبی جهان است که 13 طبقه (43 متر) ارتفاع دارد و از لحاظ ارتفاع حدوداً به نصف برج بیگ بن لندن می رسد و به خانه گانگستر چوبی معروف است.
نیکولای ساتیاگین مالک و آرشیتکت این خانه است. نیکولای در سال 1992 شروع به ساخت این خانه نمود و طی 15 سال بعد از آن به تنهایی مراحل ساخت این برج را بر عهده داشت او در ابتدا تصمیم داشت بلندترین برج چوبی شهر خودشان را بسازد اما بعداً تصمیمش را عوض کرد و تصمیم گرفت بلندترین برج چوبی دنیا را بسازد.

    احتمالا دوست دارید داستان معماری فانتزی و عجیب این برج را بدانید، داستان از اینجا شروع میشود که نیکولای برای دیدن بلندترین سازه های چوبی دنیا و نحوه معماری و ساخت آنها به چند کشور مختلف از جمله ژاپن و نروژ سفر کرده بود و طی این سفرها به این نتیجه رسید که سقف خانه دو طبقه خود را که در حال تخریب بود نوسازی و روی آن سه طبقه دیگر اضافه کند. پس از اضافه کردن سه طبقه، او از نتیجه کار راضی نشد و دوباره شروع به اضافه کردن طبقات دیگر یکی بعد از دیگری کرد تا جایی که خانه در طبقه سیزدهم به پایان رسید. کار نیکولای از دو جهت برای همه عجیب بود اول اینکه او به تنهایی و بدون کمک گرفتن از هیچ شخص دیگری تمامی مراحل ساخت برج از کشیدن نقشه تا ساخت نوک برج را بر عهده داشت و دوم اینکه این برج بدون هرگونه مهار کافی و مقاوم در  مقابل باد و طوفان و سایر عوامل جوی ساخته شده و همین پایداری برج از سال 2007 تاکنون در مقابل آب و هوای یخبندان روسیه برای همه سوال برانگیز است. بعد از اتمام ساخت این برج چوبی مدیران 18 شرکت بزرگ خانه سازی در روسیه و رسانه های این کشور برای دیدن این برج به محل ساخت آن رفتند و از پشتکار نیکولای ساتیاگین شگفت زده شدند، او نیز در مورد مراحل ساخت و نحوه اجرای آن توضیحات کاملی به رسانه ها و مدیران ارائه کرد. تصویر زیر نیکولای ساتیاگین را در کنار برج چوبی اش نشان میدهد.

      اکنون دیگر نیکولای به شهرت رسیده بود اما چه فایده که تمام دارایی خود را خرج ساختن برج چوبی کرده بود و دیگر هیچ سرمایه ای نداشت، سوتیاگین بیچاره با همسرش در 4 اتاق سرد که در طبقه همکف برج قرار داشتند به زندگی ادامه می دهند.اما همسایگان او نظرات متفاوتی دارند عده ای خانه را شبیه هیولا عده ی دیگر برج را مایه افتخار شهر و تعدادی نیز آن را مستعد آتش سوزی مهیب و بی خانمانی همه ی مردم شهر می دانند. جالب است بدانید این برج معروف!! آسانسور ندارد و برای دسترسی به طبقات آخر برج باید از نردبان استفاده کرد.

پی نوشت: این همه برج ساختن فقط برای زندگی در 4 اتاق  عجیبه نظر شما چیه؟

 A.M.P. music robot:این ربات اولین بار با همکاری  Sega toys  و Hasbro در سال 2008 عرضه شد.ربات A.M.P در واقع یک  پخش کننده موسیقی میباشد. عرضه اولیه آن (که با قیمت 500 دلار در ژاپن و امریکا صورت گرفت ) زیاد موفق نبود ولی دوباره شرکت Ologic    دریک کنفرانس ورژن جدیدی از این ربات نمایش داده که برخلاف ورژن  قبلی می توان این ربات را توسط تلفن هوشمند کنترل کرد و همچنین ربات A.M.P می تواند موسیقی را توسط بلوتوس اجرا کند . شرکت Ologic قول داده ربات A.M.P در سال 2012 یا 2013 با قیمت 300 تا 400 دلار وارد بازار کند.

می توانید برای مشاهده این ربات به اینجا مراجعه کنید

BigDog-Robot  : این روبات بوسیله کمپانی بوستون داینامیک با هدف تولید روبوتهایی که توانایی حرکت در زمین های ناهموار را داشته باشند و قادر به رفتن به هرجایی که انسان یا حیوان می تواند برود، طراحی شده است.

این روبات چهارپا قدم میزند، می دود، از سطح ناهموار  و شیب های تند صعود می کند , در مسیر های برفی حرکت می کند ,مسیر حرکت را درجاده ها تشخیص میدهد و  قادر به حمل بارهای سنگین است. از مواردی که این ربات را فوق العاده کرده حفظ تعادل باور نکردنی آن هست؛ربات بیگ داگ روی سطوح یخ زده حرکت میکند و اگر سر خورد  یا  حل داده شد , تعادل خود را حفظ میکند.

برای مشاهده این ربات خارق العاده می توانید فیلم آن را از اینجا دانلود کنید.از دیگر پروژه های این کمپانی میتوان به LS3 (الفا داگ) اشاره  کرد.

 RISE-ROBOT : ربات Rise  برای  صعود از سطوح عمودی مانند دیوارها درختان و نرده ها  توسط کمپانی بوستون داینامیک طراحی و ساخته شده است. این ربات با استفاده  از میکرو-چنگال ها روی سطوح حرکت می کند. Rise دارای طول 25 سانتی متر و وزن 2کیلوگرم  و سرعت 30 سانتی متر بر ثانیه میباشد.

Rise  موقیت خود را مطابق با انحنای سطح تغییر میدهد و دارای دمی  برای حفظ تعادلش در سطوح تند میباشد.هر یک از شش پا , توسط یک جفت از موتور های الکتریکی کنترل میشود. یک کامپیوتر onbourd   حرکت پاها را کنترل , ارتباطات را مدیریت و انواع حسگرها سرویس دهی می کند (از جمله سنسور موقعیت مفاصل , سنسور کشش ساق پا وسنسور تماس پا ).میتوانید کلیپ تصویری این ربات  را از اینجا دانلود کنید.

منبع :ubergizmo , bostondynamics

“معرفی ربات های مشهور دنیا” بخشی است که من یعنی رضا قصد دارم با آن، نوشتن در فول نت را شروع کنم؛ امیدوارم برایم آرزوی موفقیت کنید و نوشته هایم را هم از دست ندهید، راستی اگر کمی و کاستی در آن ها دیدید نظرات شما را با گوش جان خواهم شنفت.

NAO ROBOT

شرکت Aldebaran Robotics پس از ۴ سال تحقیق، روبات انسان نمای بسیار پیشرفته با نام NAO را به بازار عرضه نمود. این روبات انسان نما که ۵۸ سانتی‌متر قد دارند با برخورداری از طراحی و ترکیب مناسب نرم‌افزاری و سخت افزاری، از پیشتازان علم روباتیک به حساب می‌آید.

از خصوصیات این روبات می‌توان به قابلیت برنامه‌ریزی کامل، وجود انواع سنسور، برخورداری از رایانه داخلی، کنترل از راه دور و بدنه سبک و زیبای آن اشاره نمود.
NAO گوش می‌دهد، حرف می‌زند، می‌بیند، دست کشیدن به سرش را تشخیص می‌دهد، به روش‌های مختلف به دستگاه‌های اطراف متصل می‌شود، با همنوع خود به روش‌های مختلف ارتباط برقرار می‌کند، حفظ تعادل می‌کند، موانع را رد می‌کند، بسیار چابک حرکت می‌کند، اجسام کوچک را بر می‌دارد، از راه‌های مختلف برنامه‌ریزی می‌شود، فوتبال بازی می‌کند و …
در مسابقات روبوکاپ یک لیگ مجزای فوتبال برای روبات‌های NAO در نظر گرفته شده است که در آن منحصراً روبات‌های NAO با یکدیگر رقابت می‌کنند. هدف از اجرای چنین مسابقاتی استفاده تیم‌ها از روبات‌های یکسان و در عوض تمرکز بیشتر روی نرم‌افزار و کنترل روبات‌ها می‌باشد. به عبارت دیگر مسابقات NAO  با هدف سنجش برنامه نویسی بهینه، مانند تست سرعت ربات ها، توانایی تشخیص محیط اطراف، سرعت تشخیص، حفظ تعادل، سنجش سرعت عملکرد و… می باشد.
لازم به ذکر است در حال حاضر NAO فقط قابل عرضه به دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی پیشرفته و شرکت‌هایی که قصد استفاده تحقیقاتی از روبات NAO دارند بوده و فعلا به صورت عمده وارد بازار نشده که احتمالا در آینده ای نزدیک این اتفاق بیفتد.

 این ربات در کارهای دانشگاهی، تحقیقاتی و نیز در مسابقات ربوکاپ مورد استفاده قرار می گرد ودارای مدل های متفاوتی نسبت به استفاده ای که از آن می شود، هست. تیم های شرکت کننده در مسابقات ربوکاپ به هیچ وجه مجاز به ارتقا و یا تغییر سخت افزاری این ربات ها نیستند.

یکی دیگر از کارهای جالبی که با ربات NAO انجام شده کنترل از راه دور آن می باشد. اگر شما هم انیمیشن زیبا مگامایند را دیده باشیم مگامایند قادر بود یک ربات را توسط بدنش کنترل کند، راه برود، بجنگد، از روی زمین بلند شود و…. . وحالا در ژاپن این اتفاق افتاده همانطور که در این ویدئو مشخص هست یک تکنسین امریکایی بوسیله Kinect و Wii ( یک کنسول بازی) و head-mounted-display  و Treadmill  ربات را کاملا کنترل می کند.

اگر همچنان به این ربات دوست داشتنی علاقه مندید به اینجا بروید و یا اگر در دانشگاه معتبری هستید و دوست دارید یکی از این ربات ها داشته باشید به اینجا سری بزنید.

QBO رباتی با توانایی تشخیص چهره

QBO  با استفاده از جدیدترین تکنولوژی های تشخیص صوت و تصویر می تواند اشیا و موجودات اطراف خود را تشخیص داده، نام آنها را یاد بگیرد و در بانک داده خود ذخیره کند تا دفعات بعد به راحتی آنها را بشناسد. البته این پروژه از 6 سال پیش آغاز شده و اخیرا این روبات می تواند خودش را در آینه تشخیص داده و بشناسد.

تصویری که می بینید متعلق به روباتی با نام Qbo است. یک روبات کوچک با مزه که می شنود، صحبت می کند و حالا حتی خود را می شناسد!

او، مهندس سازنده اش یعنی آرتور را از روی صدایش و با بهره گیری از نرم افزار تشخیص صدای سورس باز Julius می شناسد و به دستورات آرتور پاسخ می دهد. این روبات را مهندسان آمریکایی شرکت TheCorpora با استفاده از آلگوریتمهای SURF ساخته اند. این الگوریتمها به روبات اجازه می دهند که هویت دقیق موجودی که در برابرش می بیند را از طریق فناوری تشخیص نوری تعیین کند.

QBO مجهز به الگوریتمهای ویژه تشخیص نوری است که به آن کمک می کنند با نگاه به آینه خود را بشناسد و این جمله را بگوید: “اوه، این من هستم. چه خوب!”

بزرگترین سوالی که بعد از این شاهکار هوش مصنوعی پیش میاد اینست که چه مشود اگر QBO یک QBO  دیگر را ملاقات کند؛ ایا فکر میکند فقط خودش را در اینه میبیند , یا  میتواند مدل دیگری را به عنوان یک مدل منحصر به فرد تشخیص میدهد ؟

بله QBO میتواند با مجموعه ای از اقدامات(در این مورد با یک بینی LED چشمکزن) مشاهده کند ایا ربات دیگر دقیقا همین کار را انجام میدهد یا نه.  بنابراین QBO قادربه تشخیص این موضوع  هست که در یک اینه نگاه میکند یا به مدلی دیگر خیره شده است.[البته برای اینکه این ربات قادر به تشخیص یک QBO از QBO دیگر باشد باید برای هریک از ربات ها یک مشخصه منحصر به فرد ظاهری یا کد ارتباطی  تعیین کرد وگرنه ما انسان ها هم قادر به تشخیص دو قلوها از یکدیگر نیستیم]

برای دیدن این ربات شگفت انگیز به اینجا و اینجا بروید.

با این توضیحات به نظر شما احتمال دارد تا 10 سال دیگر ربات ها هم قادر به تفکر باشند؟ سوال سختی است!

 منبع: spectrum

مقدمه: به نظر بنده گاو بازی یک بازی غیر انسانی و در حقیقت بسیار ضد انسانی می باشد و این نوشته به هیچ وجه این بازی را تایید نمی کند، بلکه هدف ما از قرار دادن این نوشته آشنا کردن شما با این بازی و حیوان آزاری نهفته در آن است.

گاوبازی به عنوان یک رسم، بازی یا هر چیز دیگری که دوست دارید اسمش را بگذارید بعنوان جزیی از زندگی مردم اسپانیا شده است. ریشه ی گاوبازی در اسپانیا به سال 711 میلادی بر می گردد جایی که اولین گاوبازی در جشن تاجگذاری “پادشاه آلفونسو هشتم” برگذار شد. این ورزش در اسپانیا بسیار محبوب است به شکلی که هر هفته هزاران اسپانیایی برای ورود به میدان گاوبازی و دیدن مسابقات آن لحظه شماری می کنند، گفته شده که تعداد مردمی که برای تماشای گاوبازی در اسپانیا وارد استادیوم می شوند حدود یک میلیون نفر در هر سال است.

در زمان “پادشاه فیلیپ پنجم” و به دستور وی انجام این ورزش فقط برای اشراف ممکن بود و مردم عادی از انجام این ورزش منع شده بودند. اشراف ورزش گاوبازی را به شکلی برای مردم بازگو کرده بودند که مردم از انجام آن ترس داشتند. اما همان طور که می دانید هر آن چه برای این بشر دو پا ممنوع شود جذابیت خاصی پیدا خواهد کرد چه سیب باشید چه گاو!

در آن دوران اشراف، گاو بازی را با استفاده از اسب انجام می دادند ولی چون اکثریت مردم آن زمان اسب نداشتند تصمیم گرفتند کمی در قوانین تغییر ایجاد کنند و البته همین کمی، کلی این ورزش را خطرناک کرد؛ برای اولین بار در سال 1724 یک نفر بدون اسب و لباس مخصوص و بصورت پیاده ورزش گاوبازی را با موفقیت انجام داد تا برای مردم ثابت شود که بدون اسب هم می توان این ورزش سخت و مهیج را انجام داد.

خوب حالا بعد از این مقدمه دوست دارید راه و روش و قوانین این بازی خطرناک را بدانید؟

در مرحله اول درب قفس باز و گاو وارد میدان مسابقه می شود سپس بهترین گاوباز که در زبان محلی “ماتادور” نامیده می شود به دقت به گاو -که قبلا توسط دستیار گاوباز با پارچه های زرد و قرمز رنگ تحریک شده- نگاه می کند و تمام واکنش هایش را مورد ارزیابی قرار می دهد.

سپس ترومپت به صدا در می آید و چند مبارز که پیکادورز نامیده می شوند اقدام به تضعیف گاو نر با فشردن نیزه در بدن آن می کنند. این کار در حدود 10 دقیقه طول می کشد. پس از انجام این مرحله بار دیگر ترومپت به صدا در می آید و این به معنای شروع مبارزه گاوباز اصلی (ماتادور) است در این مرحله گاوباز کلاه سیاه لبه دار خود را از سر بر می دارد و برای کشتن گاو از پادشاه که در استادیوم حضور دارد اجازه می گیرد.

اکنون مسابقه شروع شده است و وقت آن رسیده که ماتادور توانایی های خود را ثابت کرده و نشان دهد برای چه اکنون در میدان مبارزه قرار دارد. این بخش از مسابقه متشکل از حرکات سریع گاوباز و تکان دادن پارچه قرمز رنگ جلوی چشمان گاو و زدن نیزه به بدن گاو برای بیشتر عصبانی کردن او است. اما بهتر است بدانید پارچه ای که در دست گاوباز است یک تکه پارچه قرمز به ضخامت حدود یک سانتیمتر است که می تواند در دست چپ نگه داشته شود یا روی نیزه که اسپادا نامیده می شود قرار بگیرد. نیزه که همیشه در دست راست قرار دارد برای این است که بعد از اینکه گاو از کنار بدن ماتادور عبور کرد برای بار اول اندکی زخمی شود تا گاو برای انتقام انگیزه بیشتری داشته باشد.

گاوبازی به نوعی رقص مرگ نامیده می شود چرا که یک حرکت اشتباه امکان دارد به یک مرگ فجیع با شاخ گاو ختم شود. این هنرنمایی گاوباز است که با رقص خود و تهییج گاو، صحنه های دراماتیک و لذت بخشی را برای تماشاچیان رقم بزند یا صحنه ای تاسف بار.

مبارزه همچنان ادامه می یابد تا زمانی که ماتادور برتری کامل و تسلط خود را بر گاو نشان دهد سپس تمام شرایط کشتن گاو آماده می شود.

ماتادور در حدود 10 فوت دورتر از گاو می ایستد و گاو را به سمت پارچه قرمز فرا می خواند و در پشت پارچه قرمز با نیزه اسپادا پیشانی گاو را نشانه می گیرد سپس در حالی که گاو در حال حمله به پارچه قرمز است ناگهان ماتادور پارچه قرمز را به زمین می اندازد و نیزه را با سرعت در پیشانی گاو فرو می کند اگر نیزه تا محل دسته خود در پیشانی گاو فرو رود این وضعیت estocada نامیده می شود اما اگر فقط ابتدای نیزه در پیشانی گاو فرو رود این حرکت pinchazo یا media –estocada نامیده می شود. معمولا در حالت estocada گاو بلافاصله پس از فرو رفتن نیزه در بین چشمانش به زانو در می آید و می میرد اما اگر گاو در این حالت نمیرد ماتادور بلافاصله با یک شمشیر کوتاه بنام descabello گردن گاو را از ناحیه نخاع قطع می کند تا این جنگ تقریبا نابرابر با پیروزی ماتادور به پایان برسد.

ماتادور ممکن است با توجه به مهارت خود در مبارزه با گاو توسط پادشاه با دادن جوایزی تشویق شود که این جوایز می تواند یک یا دو گوش از گاو یا دم و سم گاو باشد(عجب جوایز ارزشمندی! برای چنین جنایتی). جمعیت اغلب از پادشاه برای اعطای این جوایز که در نوع خود منحصر به فرد هستند با تکان دادن دستمال سفید خواهش می کنند و این دستمال تکان دادنها تا زمان رسیدن جوایز به دست گاوباز ادامه دارد و وقتی که گاوباز جوایز خود را به سوی جمعیت پرتاب کرد دستمال ها همگی از تکان خوردن می ایستند و جمعیت نیز با پرتاب گل به سوی گاوباز از نحوه بازی و کشتن گاو از وی تشکر می کنند.

پی نوشت: آیا شما گاوبازی را ورزش مهیجی می دانید؟ فکر می کنید این همه خون و خونریزی و کشتن گاو های بیچاره برای هیچ و پوچ ارزش هیجان آن را دارد؟

نکته: چرا کشور هایی از این قبیل را نباید جهان سومی نامید؟ کشور هایی که لذت را در آزار می بینند.

راستی آخرین و یکی از جالب ترین فیلم هایی که در مورد سامورایی ها دیدم “The Last Samurai” بود، اگر تا به حال این فیلم را ندیده اید دیدنش خالی از لطف نخواهد بود.

- معبد کیومیزو، کیوتو

کیومیزو، یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌ شده‌ترین معابد کیوتو است که معبد بودایی‌های «تندی» به‌ شمار می‌رود. این معبد در سال 778 میلادی بنا شد اما ساختمان‌های جدید آن که محل بازدید گردشگران است در سال 1633 میلادی ساخته شده‌اند. از جمله ویژگی‌های این معبد، معماری منحصر به فرد آن است که با وجود پیچیدگی و استحکام بالای خود، هیچ‌گونه میخی در آن به کار نرفته است. کیومیزو به معنای «آب زلال» است که به واسطه آبشار نزدیک معبد، روی آن نام‌گذاری شده و بنا شدن معبد روی کوه اوتوا، نما و منظره‌ای زیبا را پیش روی آن قرار داده است.

- قلعه هیمجی، هیمجی

قلعه هیمجی که از آن به عنوان یکی از زیباترین نمونه‌های برجای مانده از معماری چند وجهی قلعه‌های ژاپنی نام برده می‌‌شود در سال 1333 میلادی بنا شد. این معبد به دلیل در امان ماندن از بمباران‌های گسترده و ویران‌کننده منطقه هیمجی در دوران جنگ جهانی دوم، هم‌ چنین به عنوان یکی از سالم‌ترین قلعه‌های باستانی این کشور محسوب شده و امروزه از جمله بزرگترین و پرجاذبه‌ترین قلعه‌های ژاپن به شمار می‌رود. گفتنی است از دلایل مهم ایمن ماندن این قلعه وجود شبکه‌ای مستحکم از 83 ساختمان با سیستم‌های دفاعی پیشرفته بوده و هم‌چنین وجود دیوارهای ضخیم و مسیری پر پیچ‌و‌خم در اطراف آن که باعث سردرگمی مهاجمان می‌شد و هیچ‌گونه راهی را برای نفوذ دشمنان باقی نمی‌گذاشت.

- پارک صلح، هیروشیما

پارک یادبود صلح هیروشیما، میراث فرهنگی شهری است که اولین قربانی بمب اتم در جهان بوده و بیش از 100 هزار نفر را در این انفجار از دست داده است. این پارک در زمینی هموار و باز که در زمان برخورد بمب اتم به شهر به وجود آمده، ساخته شده است. امروزه در این شهر، چندین بنای یادبود، موزه و سالن‌های سخنرانی ساخته شده که هرساله میلیون‌ها گردشگر از آن‌ها بازدید می‌کنند. گفتنی است از آثار مرکزی این پارک، ویرانه‌هایی از گنبد ایجاد شده انفجار بمب اتمی یا «گنبد گنباکو» است که به وضوح فاجعه عظیم بمباران این شهر را به تصویر می‌کشد.

- عمارت طلایی، کیوتو

عمارت طلایی که از جمله معابد تعالیم «زن» در آیین بودا است، یکی از زیباترین ساختمان‌های ژاپن محسوب می‌شود و به همین دلیل سالانه گردشگران زیادی از آن بازدید می‌کنند. این عمارت که برای نگهداری از مجسمه‌ها و آثار مربوط به آیین بودا طراحی شده در سال 1397 میلادی ساخته شده است. علت نام‌گذاری این بنا به «عمارت طلایی»، مطلا شدن دو طبقه فوقانی عمارت به پوششی یکپارجه از طلا بوده است. وجود یک برکه و یک باغ زیبا در کنار عمارت، از آن منظره‌ای جذاب برای عکاسی در ژاپن ساخته است.

- شینکانسن

هیچ سفری در ژاپن کامل نمی‌شود مگر با استفاده از قطار‌های سریع‌السیر و گلوله‌ای این کشور که «شینکانسن» نامیده می‌شوند. هنگام سفر این قطار با سرعت 300 کیلومتر در ساعت با چنان شتابی حرکت می‌کند که هرگونه تصادف در این زمان به حادثه‌ای ویران‌کننده تبدیل خواهد شد به همین خاطر هیچ جاده یا خط آهنی در مسیر این قطار ایجاد نشده است. شبکه ریلی این قطار را شهرهای مهم جزایر «هونشو» و «کیوشو» تشکیل داده و یکی از راه‌های ارتباطی آن به جزیره شمالی ژاپن «هوکایدو» در حال بهره‌برداری است. با این وجود اگرچه این قطار برای مسافرت‌هایی با فواصل دور راه‌اندازی شده، اما از آن برای جابه‌جایی مسافران از شهرهای حاشیه‌ای به شهرهای بزرگ استفاده می‌شود.

- کوه فوجی

کوه فوجی با ارتفاع 3 هزار و 776 متری خود نه تنها، مرتفع‌ترین قله ژاپن محسوب می‌شود، بلکه سمبل این کشور است. وجود تقارنی مثال‌زدنی در 2سمت این کوه، از آن نمایی هنری و الگویی مناسب برای عکس‌های زیبا ساخته است. اگرچه این کوه را آتشفشانی فعال می دانند اما آخرین فوران آن در سال 1707 گزارش شده است. کوه فوجی در 100 کیلومتری جنوب غرب توکیو قرار گرفته و سالانه نزدیک به 200 هزار نفر به این قله صعود می‌کنند.

- رامن

بسیاری از گردشگران، آشپزی بومی و سنتی ژاپن را در جهان منحصر به فرد می‌دانند. در این میان علاوه بر «سوشی» که محبوبیتی جهانی را از بین غذاهای متنوع کشورهای مختلف کسب کرده، از «رامن» یا رشته ژاپنی نیز می‌توان به عنوان اعجابی جدید نام برد. این غذا که اصالتی چینی دارد، نخستین بار در قرن نوزدهم میلادی در ژاپن مشهور شد. محتویات این غذا رشته‌های گندم با گوشت بوده و اغلب سس سویا همراه با جلبک‌های دریایی، پیاز سبز و ذرت به آن افزوده می‌شود. نکته جالب توجه در خصوص این غذا آن است که مناطق مختلف ژاپن، دستور غذایی مخصوص به خود برای تهیه آن دارند.

منبع: tourism-review و chtn